HANÎF (*)
*Hanîf; 1-İslâmiyetten evvel Allâh'ın birliğine inanan ve Hazreti İbrâhîm -aleyhisselâm-’ın dininden olanların vasfı. 2-İslâmiyete kuvvetle bağlı olan ve ilmiyle âmil olan kimse. 3- Eski kötü hâllerinden vazgeçip hakk’ka ve doğruluğa yönelen.
-“Hanîf; eğrilikten beri olan. Müslim olan bir zât’a da “hanîf” denir” (Ö.N.Bilmen)
-Aslı lugatte hanef ise dalâlden istikamete, çarpıklıktan doğruluğa meyildir. Eğriliği bırakıp doğrusuna giden demektir. Başka dinlerden bâtıl ma’budlardan çekinip yalnız bir Allâh’a eğilen muvahhid. (Elmalılı Tefsiri)
3/ Âl-i İmrân -67- İbrâhîm ne Yahûdî idi ne de Hıristiyan. Fakat o, hanîf (ALLÂH’ı bir tanıyan, hakk’ka yönelen) bir müslümandı. ALLÂH’a ortak koşanlardan da değildi.
30/ er-Rûm -30- O halde yüzünü, hanîf olarak dine, ALLÂH'ın fıtrî dinine çevir ki ALLÂH insanları bu din üzere yaratmıştır. ALLÂH’ın yaratışında hiçbir değişiklik bulunmaz. Dosdoğru din budur. Fakat insanların çoğu bilmezler.
(Bkz: TEVHİD & FITRATULLÂH & HUNEFA)
